Van slang naar aap

De stad zindert. Alles wat herrie kan maken, maakt overtuigend herrie. Uit alle hoeken en gaten worden speakers gehaald, karaoke-machines draaien op volle toeren, handen rusten op claxons. En dat terwijl maandag de feestelijkheden officieel van start gaan.

Pimai Lao duurt drie dagen en op de eerste dag -tevens de laatste dag van het oude jaar- wordt alles grondig gereinigd. Huizen, straten, tempels, boeddhabeelden krijgen flinke plenzen water. Uiteindelijk gaat iedereen er aan geloven, want met behulp van tuinslangen en volle emmers water wordt niemand ontzien.

De aanloop begint al behoorlijk aan te zwellen. De anders zo ingetogen Laotianen komen helemaal los. De schoolgeuniformeerde jongens en meisjes vertonen flirtachtige bewegingen. Ja, pas op: er worden paraplu's uit elkaars handen getrokken, luid kirrend en hier en daar springt een puberjoch stiekem bij een meisje achterop de fiets. En wie een geluiddrager heeft, draagt 'm bij zich.

De oudere jeugd verzamelt zich op straat. De jongens spelen dat ze meisje zijn en andersom. Er wordt erotisch gedanst en geveinsd en sommige knapen zijn een dame, of andersom. Alles komt uit de kast of wordt er uitgehaald. Het straatbeeld is een rijgsnoer van felle kleuren, luide beats, hoge decibellen en veel watergespetter. Het valt ons op dat overal de kratten Beerlao staan opgestapeld en er al luidkeels gedronken wordt. Men zegt dat Aziaten niet zo goed tegen alcohol kunnen, dus dat wordt nog wat.

Dit is de andere kant van het land. We gaan het hoogtepunt echter niet meemaken, omdat we zondag terugvliegen naar Nederland. Morgen zijn we uitgenodigd om in het ziekenhuis Pimai Lao te vieren. ik ben benieuwd!

Fiets 'm eraf

Auke rijdt altijd achter mij. Dat is nu eenmaal zo en het heeft te maken met veiligheid. Daarentegen heeft mijn instinct zich in een paar weken ontwikkeld en kijk ik iedere 10 seconden even achterom of Auke er nog is.

Vanavond was hij ineens kwijt.

Nu waren we al voorbereid op roekeloos rijgedrag van onze medeweggebruikers. Ondanks dat HET nationale feest Songkram pas over-over-overmorgen begint, is iedereen zich nu al aan het indrinken en indansen. Kindjes op brommers passeerden ons op hun achterwiel.

De ketting lag eraf... Dat krijg je met een spiksplinternieuwe fiets. Ik zag Auke hulpeloos met zijn kantoorhandjes een tissue uit zijn broekzak halen, maar ik dacht: daar gaan we niet mee redden. 

Het leek me een goed plan om de fiets pontificaal op z'n kop te zetten, vlak voor een druk terras. Dat gaf mij de kans om ongelimiteerd tissues te vragen. Hoe groot is onze verbazing als er meteen iemand zijn hulp aanbiedt. Een willekeurige Laotiaanse vader die met zijn gezinnetje zit te eten. Al snel blijkt dat we hier hebben te maken met een heus probleem. Inwendig vervloek ik Auke omdat hij zo nodig een fiets met versnellingen wilde. Hoe ingewikkelder je fiets, hoe meer dingen er aan kapot kunnen gaan.

Deze bewuste Laotiaanse man vraagt hulp van een bediende in het restaurant. Die blijkt gelukkig ook verstand van fietsen te hebben. Er wordt een schroevendraaier en waterpomptang bij gehaald. De ketting zit wel heel erg vast in de tanden en het mechaniek. Een derde persoon bemoeit zich ermee en komt met een eetstokje. Ik krijg intussen van een lieve mevrouw een stoel aangeboden, want ik zit op de stoep met mijn Iphone-light bij te schijnen. Een half uur verder ligt me daar een partij gereedschap op de stoep, zie ik overal tandwielen, zit ik met een baby op schoot en is het achterwiel uit de fiets gehaald. Ik zie Auke kijken: als dit maar goedkomt.

En het kwam goed. Er bleek een klein stukje ijzerdraad in de derailleur vastgedraaid. Je zal het maar hebben... Auke wilde de mannen vanuit de grond van z'n hart bedanken door ze iets te drinken aan te bieden. No way. En een klein bedrag als dank wilden ze ook niet aannemen. Tsja, dan haal ik gewoon een paar Beerlao's en we klotsen die blikjes een paar keer tegen elkaar. En we zijn vrienden. Maar we zijn vooral ontroerd. 

Gelijk oversteken

Ik bedenk mijn verhaaltjes meestal op de fiets. Als ik eenmaal de oversteek heb gemaakt, is het een relaxed ritje naar het centrum. Maar dat oversteken blijft een drama. Gelukkig is de gemidelde snelheid laag en kun je als fietser op de meest linker en dus de snelste baan fietsen. Maar kom er maar eens tussen... Ik sta soms tien minuten op een gaatje te wachten.

Lees een gemiddelde reisgids over Laos of een redelijk recent reisverslag op internet, en iedereen heeft het over de rust in de stad. Dat er zo weinig verkeer is. Dat het zo lekker Frans is. De verhaaltjes over het verkeer kan ik ter plekke ontzenuwen. De stad is helemaal niet gemaakt voor zoveel auto's! En die nemen de laatste tijd toe als paddestoelen en Chinezen. De laatste zijn tevens de oorzaak.

Vientiane is booming. De expansiedrift zit in een rollercoaster. Er wordt gebouwd en gebouwd. Het kan niet op. De gemiddelde Lotiaan ziet het echter met argusogen aan: het zijn namelijk de Chinezen die hier zo tekeer gaan met hun geld. Iedereen die ik hier spreek, uit zijn angst over een bescheiden cultuur die weldra naar de knoppen gaat door de keiharde handelingen van de Chinezen.

Dat is waarom Auke in het ziekenhuisproject is gestapt. Er staan wekelijks Chinezen op de stoep om het ziekenhuis handje-contantje over te nemen, maar de eigenaren willen zo graag dat er met respect iets wordt ontwikkeld. Zie overigens http://www.laointernationalhospital.com. Aangezien de economie gaat groeien als een gek, moet het geld voor gezondheidszorg in het land blijven. Tot nu tot gaan de 'rijken' voor ieder medisch wissewasje naar Bangkok of Singapore. Met de komst van het eerste commerciele ziekenhuis, moet een concept worden ontwikkeld dat voldoet aan de nieuwe eisen. Een behoorlijke uitdaging in deze cultuur. We zijn dan wel niet zo keihard als de Chinezen, maar er moet wel een hoop veranderen.

Terug op de fiets in die drukte. Ik bedenk mijn verhaaltje. De overeenkomst tussen verhaaltjes bedenken en fietsen in Vientiane: je kan het allemaal naar je eigen hand zetten. Zo respectvol als de mensen hier met elkaar omgaan, vind je dit weerspiegeld in het verkeersbeeld.

Tot ik ineens word opgeschrikt van een schreeuwende Auke, achter me. "He, man!! LUL!!! roept hij keihard tegen een gepantserde Hyundai, die de respectvolle verkeersregels negeerde. Volgens Auke lag ik er bijna onder. Ik heb het niet gemerkt, te veel in gedachten verzonken.

Auke moet zijn woede altijd nog een keer profileren. Ik zeg: "Het was zeker een Chinees in die Hyundai."

Foto thnxx to jclao.com